พี่ก็ดีใจนะ ที่น้องๆชอบค่ายนี้กัน
ในวันข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ความผูกพัน ระหว่าง พี่ๆกับน้องๆ จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
เราจะยังคงเป็น IT Camp6 อยู่ดี
จากนี้ไปก็ไม่มีพี่ๆคอยดูแลน้องแล้วนะ ดูแลตัวเองด้วย
หวังว่าปีหน้าคงได้มาเป็นรุ่นน้องพี่นะ จะรอๆ
เมื่อวานนั่งรถเมล์กลับบ้าน ออกจากหมอชิต ตอนสามทุ่ม หลับไปตลอดทางเลย แต่อยู่ๆก็สะดุ้งตื่น พร้อมกับสะกิดคนนั่งข้างๆที่ไม่รู้จักกัน แล้วบอกว่า "น้องคับ ตบมือด้วย" งงกันไปเลย มันเหมือนมีเสียงเพลง เสียงกลองดังก้องอยู่ในหู ตลอดเวลายังไงไม่รู้
ตื่นเช้ามาก็ไม่รู้จะทำอะไรดี เพราะตลอด สี่ วัน สามคืน ต้องตื่นไปปลุกน้อง แล้วก็ส่งน้องเข้านอน
ตื่นมาแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดี เพราะตลอด สี่ วัน สามคืน ต้องพาน้องไปกินข้าว
ตื่นมาแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดี เพราะตลอด สี่ วัน สามคืน ต้องพาน้องไปห้องน้ำ
ตื่นมาแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดี เพราะตลอด สี่ วัน สามคืน ต้องชวนน้องทำกิจกรรม ให้น้องสนุกและมีความสุข
ตื่นมาแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดี เพราะตลอด สี่ วัน สามคืน ต้องคอยดูแลน้อง
แต่ ณ ตอนนี้
ไม่มีแล้ว น้อง คนที่เราต้องคอยดูแล
ไม่มีแล้ว น้อง คนที่เราคอยเติมข้าว
ไม่มีแล้ว น้อง คนที่เราต้องไปปลุก
ไม่มีแล้ว น้อง คนที่เราต้องส่งเข้านอน
ไม่มีแล้ว รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของน้อง
ไม่มีแล้ว ....
แต่ทุกๆสิ่งที่พวกพี่ๆทำ พี่ให้น้องด้วยความเต็มใจ
พี่มีความสุข ยามเห็นน้องหัวเราะ
พี่มีความสุข ยามน้องบอก "เติมข้าวหน่อย"
พี่มีความสุขมากๆ ตลอดสี่วันสามคืนที่มีพวกเราทุกคนอยู่ด้วยกัน....
"น้องเชื่อพี่มั้ย มั่นใจพี่นะ พี่อยู่ตรงนี้ใกล้ๆน้องเสมอ ยามสุข ยามทุกข์ เราจะอยู่ด้วยกัน ค่อยๆเดิน บอกเพื่อนด้วยเราไม่ได้เดินคนเดียว ช้าๆนะ ไม่ต้องกลัวพี่อยู่ตรงนี้แล้ว "
"น้องครับเข้านอนได้แล้ว พี่จะปิดไฟแล้วนะ"
"น้องครับ พรุ่งนี้ใส่เสื้อสีเหลืองนะ"
"น้องครับ พรุ่งนี้ใส่เสื้อสีฟ้านะ"
"น้องครับ พรุ่งนี้ใส่ชุดนักเรียนนะ" เศร้า....
"น้องครับ ดูของด้วยว่าครบมั้ย อย่าลืมเก็บถุงนอน แล้วก็ดูเลขที่ถุงด้วย"
อย่าลืมกันนะ...
โบกมือลา...เสียงเพลงครวญมาต้องลาแล้วเพื่อน
กี่ปีจะลับเลือน ฝากเพลงคอยย้ำเตือนหวนไห้
จากกันไกล...แม้เพียงร่างกายแต่ใจชิดใกล้
เมื่อใจเราซึ้งใจ ร่วมทางไม่ร้างไกล...หมายมั่น
* ขุนเขาไม่อาจขวาง สายทางเที่ยงธรรมได้ ความหวังยังพริ้มพราย เก่าตายมีใหม่เสริม
ชีวิตที่ผ่านพบมีลบย่อมมีเพิ่ม ขอเพียงให้เหมือนเดิม...กำลังใจ
อย่าอาวรณ์...รักเราไม่คลอนคลางแคลงแหนงหน่าย
ให้รักเราละลายกระจายในผองชน...ผู้ทุกข์ทนตลอดกาล (ซ้ำ)
ขอบคุณ น้องๆที่มาเข้าค่าย
ขอบคุณพี่ๆรุ่น6 แล้วก็รุ่นอื่นๆ
ขอบคุณคณะไอที และเจ้าหน้าที่
ขอบคุณเพื่อนๆที่ช่วยกันทำงาน งานนี้ทำให้เรารักกันมากขึ้น
ขอบคุณฟ้าสีคราม
ขอบคุณสายลม
ขอบคุณ ไอทีแคมป์ ที่ทำให้ได้เป็นพี่ค่าย
อยากบอกว่าทุกคนน่ารักมาก โดยเฉพาะบ้านไทร์ วู่ๆๆๆๆๆ
+1000000 คับ พี่บีม เขียนได้ซึ้งมากๆ T-T
เพิ่งได้รู้สึก ถึงอารมณ์ของ การเป็น "ผู้ให้" ที่ชัดเจนมากขึ้น ก็เพราะค่ายนี้แหละคับ
ความเสียสละ ความสามัคคี ทุกๆอย่าง มันแสดงออกมาให้เห็นอ่ะคับ
ความสนุก มิตรภาพ ก็ได้ก่อตัวขึ้นก้เพราะค่ายนี้อีกเช่นกัน
เก็บความทรงจำดีๆนี้ไว้นานๆนะคับ
ปล."วันนี้เราจะมีมาสอนเกมส์........." อิอิ อารมณ์ยังคงค้างอยู่
P'Vin HomePro*