ได้อ่านความรู้สึกของน้องค่ายแล้ว
ขอพี่บ้านเขียนบ้างนะ
เริ่มแรกเลย
พี่เปน น้องค่ายไอทีแคมป์#1
พี่ก็รู้สึกประทับใจเหมือนที่น้องๆประทับใจกันนี่แหล่ะ เลยอยากเข้ามาเรียนที่นี่ อยากมาเปนไอทีรุ่น4
แต่ตอนนั้น พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรมากหรอก ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่า พี่ที่เค้ามาทำค่ายกัน ต้องเหนื่อยขนาดไหน
ต้องทำอะไรบ้าง รู้แค่ มาเต้นๆ กรี๊ดๆ เด๋วก็ได้รู้จักน้องๆ อืม. . .
กลางๆเทอม พี่ปั๊ก เรียกประชุมปี 1 บอกว่าจะทำค่าย
ตอนนั้นพี่รู้อย่างเดียวเลยว่า จะเปนสันฯ จะเปนพี่บ้าน อยากรู้ความรู้สึกของพี่ๆว่า เปนยังไง
ในที่สุด พี่ก็ได้เปนพี่บ้านสมใจ
แต่ อะไรๆ กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด
ปิดเทอม ได้หยุด 4 วัน ก่อนหน้านั้น ทุกเย็นต้องมาซ้อม จนมืด โดนแม่ด่าทุกวัน - -"
คนที่ลงชื่อไว้บ้างก็ไม่มาซ้อม บ้างก็ติดธุระ
พอได้หยุดครบสี่วัน ก็ต้องเริ่มซ้อมทุกวันหล่ะ เรามีเวลาซ้อมอาทิตย์เดียวก็จะถึงค่าย
ตอนนั้นพี่เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าคนอื่นอยู่บ้านสบายๆ แล้วทำไมกุต้องมาทำด้วยวะ??
ทำไมกุต้องเหนื่อย?? กุได้อะไรเนี่ย?? ทำเพื่ออะไร??
สุดท้ายพี่ก็มาได้คำตอบให้กับตัวเองในวันค่าย
วันแรกที่น้องๆ กำลังทำพิธีเปิดกันอยู่ พี่บ้านทุกคน รวมทั้งพี่สันกลาง โดนเก็บตัวอยู่ในห้อง
พี่ตื่นเต้นมากอะ ไม่คิดเรยว่า ความรุ้สึกของการเปนน้องค่ายกะพี่ค่ายจะต่างกันขนาดนี้
มือไม้มันสั่นไปหมด ทั้งๆที่ก็ซ้อมจนแม่นแล้ว ไม่น่าจะมีอะไรพลาด
แต่พอวิ่งลงไปเห็นน้องๆนั่งอยู่ พลังที่มีก็ทุ่มลงไปจนหมด
จนแบ่งบ้าน กินข้าวกับน้อง สอนน้องร้องเพลงบ้าน ทำกิจกรรม ส่งน้องเรียน ฯลฯ
ได้รู้จัก ได้คุยกับน้องๆทุกคน พี่ก็มีคำตอบให้ตัวเอง
ทุกครั้งที่เห็นน้องเต้น เห็นน้องหัวเราะ บอกได้เลยว่า ที่เหนื่อยไปน่ะ มันคุ้มค่า คุ้มเกินคุ้มซะอีก
มีน้องมาถามว่า พี่ๆ ที่มาทำค่ายเนี่ยได้ตังค์ป่ะ ได้คะแนนป่ะ
พี่ก็บอกว่า ไม่ได้หรอก
น้องเค้าก็ถามอีกว่า แล้วพี่ทำทำไมอ่ะ
พี่บอกได้แค่ว่า เพราะพี่ชอบ สิ่งดีๆที่พี่เคยได้รับมาพี่ก็อยากส่งต่อให้คนอื่น
จนวันทีสอง เสียงพี่ไม่มีแล้ว น้องบ้านไทร์หลายๆคนคงจะเห็น เสียงพี่เเหบๆ ตะโกนไม่ได้
ไม่ต่างไปจาก พี่เดียร์ พี่แนน พี่โอ๋ พี่บ้านอีกหลายๆคน รวมทังพี่สันกลาง
แต่ทุกคนก็เต้นอย่เางต็มที่ เล่นอย่างเต็มที่ ชดเชยกับเสียงที่ไม่สามารถเปล่งออกมาได้
ถ้าถามว่าเหนื่อยมั้ย บอกได้เลยว่า เหนื่อย เหนื่อยแต่มีความสุข ถ้าต้องเต้นอีก พี่ก็เต้นได้ ถ้ามันทำให้น้องมีความสุข
พี่พูดไม่ออก ที่ตอนบายศรี มีน้องมาร้องไห้บอกว่าไม่อยากกลับบ้าน
วินาทีนั้น พี่ให้คำตอบกับตัวเองได้แล้วว่า พี่ทำเพื่ออะไร
ไม่ใช่เเค่ทำเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพราะแค่ชอบ
แต่พี่อยากส่งต่อความสุขที่พี่เคยได้รับจากพี่สันกลาง ให้กับคนอื่นๆ
พี่ๆเค้าสอนพี่ว่า ความสุขน่ะ ถ้าเราให้ไปร้อย เราจะได้กลับมา สองร้อย
พี่ว่ามันไม่ใช่คำพูดที่เกินไปเลยจริงๆ
พี่ดีใจนะที่น้องๆบอกว่า จะไม่ลืมกัน ดีใจที่น้องมีความสุขกับค่ายนี้
อย่างที่พี่เคยบอกไปว่า แค่สามวันสองคืน มันอาจจะไม่มากพอที่จะทำให้เรารู้สึกรักกันมากๆได้
แต่มันก็เปนโอกาสนึงที่ทำให้เราได้มารู้จักกัน กับบางคนอาจจะเป็นโอกาสเดียวด้วยซ้ำที่จะทำให้เราได้มาเจอกันบนโลกใบนี้
ใช้โอกาสนี้ ทำความรู้จัก เก็บภาพความทรงจำดีๆที่เรามีร่วมกันไว้ แล้วพี่ก็จะเก็บภาพที่น้องๆยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ไปกับพี่ไว้ในความทรงจำเช่นกัน
ขอบคุณพี่สันทนาการรุ่น 1 2 และ 3 ที่คอยสอนและตักเตือน
ขอบคุณ ไอทีแคมป์ ที่ทำให้เราได้มาเจอกัน
ขอบคุณเพื่อนๆสันฯที่ทำให้ เกิด สันฯไอทีรุ่น 4
ขอบคุณน้องค่ายทุกคนที่ทำให้พี่รู้ว่า "ทำไปเพื่ออะไร" และขอบคุณที่ทำให้ความเหนื่อยของพี่คุ้มค่า
ขอบคุณจริงๆ
