IT@KMITL Forums

IT@KMITL Activity => IT Camp => Topic started by: zianjokerzaa on October 28, 2006, 09:54:53 AM

Title: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: zianjokerzaa on October 28, 2006, 09:54:53 AM

ซาหวาดดีครับผม
วานนี้มีอารายจะให้อ่าน
เหอๆ
เตรียม เดือดเลยๆ

อ่าวๆๆๆ เริ่มเลยแล้วกาน

27 ตุลาคม 2549
19.21

วันนั้นวันที่  25 ต.ค. 49
เวลา 7.00
ผมเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาที่ค่ายแห่งนี้
ตอนแรกก็กลัวๆ ทำตัวไม่ถูก
แต่พี่ๆก็คอย take care ดีมากๆ
จนเริ่มชินกับค่ายมากขึ้น
ซึ่งเป็นความประทับใจอย่างแรกเลยทีเดียว

ผมมาจากบ้านที่ลพบุรีในวันที่ 24 ต.ค.
มาพักที่หอพี่แถวๆลาดกระบังนี่แหล่ะ
ตอนกลางคืนผมได้มีโอกาสคุยกะพี่เต้บ้านดรอป
ตอนแรกก็งงๆว่าบ้านดรอปมันอะไรวะ
แต่มาอยู่ค่ายก็ถึงรู้
แล้วที่สำคัญ ผมก็อยู่บ้านดรอปด้วย

เมื่อวานวันที่ 26 ต.ค.
วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกเศร้าๆยังไงก็ไม่รู้
เพราะเวลามันเริ่มนับถอยหลังลงเรื่อยๆ
ผมคิดว่าทำไมต้องเป็นเราด้วย
เป็นคนที่เข้ามาคนแรก
และต้องเดินออกไปคนแรกเช่นเดียวกัน

วันที่ 26 ผมพยายามเข้าร่วมกิจกรรมกับพี่มากขึ้น
เต้นอย่างเต็มใจมากขึ้น
รู้สึกผูกพันธ์กับพี่ๆมากขึ้น
ข้ามฝังไปคุยกับบ้านโปร รี ไทร์ บ้าง
ทำให้ต้องถามตัวเองว่า
"ทำไมเราไม่เข้าไปรู้จักกับเขาตั้งแต่แรก"
แต่มันยังไม่สายที่จะรู้จักกัน

ผมนับเวลาที่อยู่ค่ายนี้
มันก็ตั้งแต่เวลาประมาณ 7.00 น. ของวันที่ 25
ถึงเวลา 3ทุ่มของวันที่ 26
เวลาก็ประมาณ 38 ช.ม.
แต่มันทำให้รุ้ว่า เวลาแค่ 38 ช.ม.
ทำให้มีอะไรดีๆผ่านเข้ามาในชีวิตหลายอย่างมากกก
ย้ำ!!!ว่ามากๆจิงๆ
ได้รู้จักพี่ๆเพื่อนๆ
ได้เรียนรู้จากการถ่ายทอดความรู้ของพี่ๆ
ได้เล่นสนุกสนาน เต้นกับชาวค่าย
นอนร่วมกัน
กินข้าวด้วยกัน
อาบน้ำด้วยกัน(เฉพาะผู้ชายนะ)
เหอะๆ

ภาพที่ประทับใจที่สุดในชีวิตของผมอีกอย่างก็คือ
ตอนที่พี่ปั๊กบอกให้เรานั่งหันหลังชนกันแล้วหลับตา
ตอนแรกๆก็งงว่าพี่ๆจะเล่นไรกัน
และแล้วพี่ปั๊กก็เริ่มอธิบายว่าค่ายนี้เกิดจากอะไร
กว่าจะเสร็จมันเป็นยังไง
ลำบากขนาดไหน
ปิดเทอมแล้วแต่ไม่ได้กลับบ้าน
ต้องมานั่งทำค่าย

จากนนั้นขณะที่ผมหลับตา
มันก็มีเหมือนแสงสว่างส่องอยู่ข้างหน้า
มันเป็นแสงไฟเล็กๆ
แต่ขณะนั้น
มันเป็นแสงที่ยิ่งใหญ่มากๆ

ตอนนั้นพี่ปั๊กถามว่าสัญญาได้ไหมว่าเราจะไม่ลืมกัน
ผมเป็นคนตอบคนเดียว ว่า  "สัญญาครับ" คนแรกอีกแล้ว
หลังจากที่ตอบเสร็จ
น้ำตาผมก็เริ่มไหลแล้วหล่ะ
เพราะมันเป็นเวลาช่วงสุดท้ายที่ผมจะอยู่ค่าย

พอผ่านไปสักพัก
ผมได้ยินเสียงพี่ที่อยู่หน้าผมเทอร้องไห้
ยิ่งทำให้ผมไม่อยากไปจากค่ายใหญ่เลย

แล้วพี่ปั๊กก็ให้พวกเราลืมตาขึ้น
ภาพที่เห็นข้างหน้า
คือภาพของพี่บ้านกำลังร้องไห้
และผมก็ร้องให้เช่นเดียวกัน
แต่มันคงเป็นน้ำตาของความปลาบปลื้ม

พี่เขาเอาด้ายลนน้ำตาเทียนแล้วผูกข้อมือให้ผม
เทอชื่อพี่แนน อยู่บ้านรี
ผมเพิ่งรู้จักชื่อพี่เขาครั้งแรก
แต่ขณะนั้นมันเหมือนว่ารุ้จักกันมานานเหลือเกิน
เทอบอกว่าพี่ชื่อแนนนะ
อย่าลืมกันนะ
ผมก็ตอบว่าไม่ลืม
แล้วเทอถามอีกว่าอยากเข้าคณะนี้ไหม
ผมก็บอกว่าอยากเข้ามากๆ
แต่ไม่รู้จะติดไหม
เทอก็ลูบหัวผมแล้วอวยพรให้ได้ดังหวัง
แล้วเทอถามอีกว่ามีอะไรจะพูดไหม

ตอนนั้นผมบอกตามตรงว่าพุดไม่ได้จิงๆ
เพราะเวลาร้องไห้มันจะสะอึกสะอื้น
ทำให้พูดไม่ออก
ถ้ามีกระดาษให้ผมเขียนตอนนั้นผมคงจะเขียนตอบไปแล้ว

แต่ ณ เวลานี้ผมจะบอกแล้วกันว่า

ถึงผมจะไม่ได้เข้าคณะ IT ที่ลาดกระบังนี้
แต่ผมสัญญา ว่าจะเข้าคณะนี้ไม่ว่าจะได้ที่ไหนก็ตาม
แล้วจะใช้ความรู้ที่ได้
ไปใช้ประโยชน์เพื่อพัฒนาสังคม พัฒนาบ้านเมืองต่อไป
และสัญญาจะไม่ลืมพี่ๆเลย

และแล้วผมก็ลุกออกจากวงล้อม
แล้วเดินไปหาพี่เดียร์ พี่ปาล์มมี่ พี่เตย พี่เต้ พี่ปั๊ก
และอีกหลายๆคน
ถึงผมจะไม่รู้จักชื่อ
แต่ผมยังจำหน้าตาพี่ๆได้

ขอบคุณพี่ๆ ทุกคน
ที่ให้ความรู้ ความสุข ความสนุกสนาน
ขอบคุณพี่ลูกตาลนะถึงจะไม่ได้คุยกันที่ค่าย แต่พี่ก็รับโทรศัพท์ผมเสมอ
ขอบคุณพี่ปั๊กที่สร้างความประทับใจกับคณะ
ขอบคุณพี่ข้าวสาร  พี่ข้าวอาหร่อย ที่ให้ผมแกล้ง เหอะๆ
ขอบคุณพี่เดียร์ที่ดิ้นกระจาย แล้วก็คอยดูแลตลอด (ผมยังเป็นเงือกหนุ่มของพี่เสมอนะ)
ขอบคุณพี่เตย พี่ปาล์มมี่ พี่จิ้บที่ชวนผมเต้นเสมอ
ขอบคุณพี่เต้ที่มาเดือดเลยๆ กับผมน้า
ขอบคุณพี่เบส ที่ให้กำลังใจแล้วช่วยติดต่อให้ผมกลับบ้าน
ขอบคุณพี่เม้ง พี่ป๊อดที่ตามดูแลนะครับ
ขอบคุณพี่โจ้ที่บิดมอไซค์ตามรถเมล์ไปส่งผมนะครับ(ซิ่งมันดีนะพี่)
ขอบคุณพี่แนนนะที่ผูกข้อมือผมคนแรกและทำผมบ่อน้ำมาแตกด้วย หึหึ
ขอบคุณพี่ๆฝ่ายสวัสฯ ที่ดูแลหาข้าวหาปลา มาให้พวกเรา
ขอบคุณพี่ๆฝ่ายวิชาการ ที่คอยให้ความรู้
ขอบคุณพี่ต้าที่สอนว่าเรียน network แล้วอย่าเข้าเร็ว  เพราะพี่สอนวิธีเข้าสายแล้ว => มุกเสี่ยวมั่กๆ
ขอบคุณพี่ๆฝ่ายการ์ดที่ดูแลพวกเรานะ
ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่ให้ความสุข สนุกสนาน
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน สำหรับมิตรภาพดีๆ
ขอบคุณบัดเดอร์สำหรับลูกอม
ขอบคุณพี่ๆปี4ที่ตอบปัญหาคลายข้อสงสัย
ขอบคุณ คณะ IT ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน
ขอบคุณค่ายนี้สำหรับความทรงจำดีๆครั้งหนึ่งในชีวิต
ขอบคุณทุกๆคน

หวังว่าปีหน้าพี่คงจะยังจัดค่าย Itcamp #3 ต่อไปนะครับ
แล้วพบกันใหม่ ครับ
เจอกันอย่าลืมทักนะ

สัญญาว่าจะไม่ลืมกัน

จากใจบลูบ้านดรอป

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: bank_drop on October 28, 2006, 12:00:51 PM

โอ้ว >> ซึ่งกินใจ  :) :)

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: keAwZaa on October 28, 2006, 12:11:34 PM

ร้องไห้อีกและ :'( :'( ซึ้งจัด

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: sasanoe1 on October 28, 2006, 12:17:25 PM

โอ้ว ดรอปปปปปปปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เพื่อนไม่เคย ไม่เคยทิ้งกัน
ไม่ว่าความฝันนั้นจะใกลสักเท่าไร
จะหกล้มซมซานเท่าใด เพื่อนคอยปลอบใจ

อ่านะ บลู เวลามันน้อยเนอะ เสี้ยวหนึ่งในชีวิต

โลกมันกลมนะ ไม่นานเราจะได้เจอกานอีก  อิอิ

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: zevares on October 28, 2006, 03:27:53 PM

กินใจมาก  :'(


เราเสียดายดูเชิงนานไปหน่อย เลยรู้จักได้เพื่อนใหม่ได้ไม่เยอะเลย T T

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: mcma_p on October 28, 2006, 03:39:22 PM

น้องบลูอ่า ทำพี่ร้องไห้เลยนะเนี่ย
ถึงแม้ว่าพี่จะไม่รุจักน้อง ถึงแม้ว่าพี่จะไม่เคยคุย แถมยังนึกหน้าไม่ออก[แย่จัง]

แต่น้องก้อเปงน้องพี่นะ เปงน้องไอทีแคมป์2 ของพี่  
เด็กค่าย ไอที  เด็กค่ายๆ ไอทีไอที

ซึ้งนะ!! น้องอย่าลืมความรุสึกเหล่านี้นะ เก็บมานไว้ เก็บมานไว้ดีๆ
ค่าย ให้อะไรเราเยอะ ไม่ใช่แค่ความรู้ มานให้ความรุสึกดีๆแก่เรา ให้เราได้รุจักเพื่อน

ระยะเวลามานน้อย แต่ความรู้สึกในใจพวกเรา ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเวลา


สัญญา ไม่ลืม ^_^



ร๊ากน้องๆทุกคนนะ ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีดีในใจพี่ ที่เกิดขึ้นเพราะน้องๆทุกคน เพราะพวกเรา ITC@MP 2  ^_^ รักกันๆๆ

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: it49070063 on October 28, 2006, 03:48:58 PM

สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไรสำหรับค่าย IT Camp?

มันเป็นคำถามที่วันแรกพี่มาซ้อมสัน พี่ก็ยังหาคำตอบให้กับมันไม่ได้
ตอนนั้นพี่คิดแค่ว่า พี่ชอบที่จะทำ...

จนมาถึงวันปิดค่าย

พี่ก็หาคำตอบได้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไร
พี่ไม่รู้ว่าพี่ค้นหาคำตอบได้ตอนไหน
แต่ที่รู้ๆ อย่างเดียวเลย สิ่งที่สำคัญที่สุด คือ น้องๆ

ถ้าพี่ทำเต็ม 200 แล้วให้น้องได้รับ 100 พี่ก็จะทำ
พี่หายเหนื่อย เวลาน้องสนุกและมีความสุข
ถึงพี่จะระบมไปทั้งตัว เสียงก็ไม่มี พี่ก็สามารถเต้นต่อไปได้ แหกปากต่อไปได้
... ถ้าน้องมีความสุข ...


มีน้องถามว่า พี่ไม่เหนื่อยบ้าง เหรอ...
(ในใจ) คนเหมือนกันนะเว้~ยทำไมจะไม่เหนื่อย
(ในใจลึกๆ) ถึงเหนื่อยกรูก็สู้เว้ย เพราะเราต้องทำให้น้องๆมีความสุขมากที่สุด

พี่พูดได้เต็มปากเลยว่า ต่อให้พี่เต้นแล้วล้มอยู่ตรงนั้น แต่น้องมีความสุขพี่ก็ยอม

.... สัญญากับพี่นะว่าจะไม่ทิ้งกัน อย่าลืมกันนะ เงือกหนุ่มเงือกสาวของพี่ ....

รักน้อง  ;D

P*D3AR

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: oil501 on October 28, 2006, 05:01:33 PM

ซึ้งอะ
จะบอกว่า ครั้งแรกที่รู้ว่า มีพี่เต้แอดเมลมาหาเรา เราเองก็แปลกใจว่าเราติดค่ายหรอ
พี่เค้าถึงรุ้เมลเรา
แล้วก็เลยไปดูว่าเรา ติดค่ายนี้หรอ (รู้สึกหวังกะค่ายนี้มากๆด้วย อยากติดมากๆ)
แล้วก็ติดจริงๆ
พอถึงวันค่ายวันจริง......
กล้าๆกลัวๆ จะเอายังไงดี แต่ไม่อยากกลับบ้าน ด้วยความที่อยากเข้าค่ายนี้มาก
บอกตัวเอง สู้ๆ เป็นไงเป็นกัน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มาถึงคืนวันที่ 26
พี่ปั๊กเริ่มพูดเสียงเบา จากที่กำลังหัวเราะกัน
บอกให้หันหลังกับเพื่อน ในใจเรารู้แล้วว่าพี่เค้าจะทำอะไร
พอพี่ปั๊กเริ่มพูดการตั้งค่ายนี้มา ก็พยายามแข็งใจไม่ให้ร้องจนพี่เค้าพูดจบ
แต่ความรู้สึกเราฝืนไม่ได้ น้ำตาเราพอบังคับให้ไหลน้อยที่สุด
แล้วภาพที่ปรากฎขึ้นเมื่อลืมตา คือ เทียนที่ติดแสงน้อยๆ
น้ำตาก็มาคลออยู่ที่ตา แต่เมื่อเราเห็นพี่ที่อยู่ข้างหน้าเราร้องไห้
หน้าที่สร้างความหัวเราะตกมาอยุ่ที่เรา เพราะอะไรไม่รุ้ที่ทำให้ดูเหมือนเป็นหน้าที่
อาจจะเป็นเพราะว่า พี่ๆ เค้าสร้างความสุข ความสนุก ต่างๆให้เรามามากแล้ว
แค่เราทำให้พี่เค้ารู้สึกดีบ้าง สนุกเพราะเราบ้าง ถึงบางครั้งรู้ว่าพูดไปแล้วแป๊ก
(แต่อารมณ์ตอนนั้น ทำให้พี่เค้าหัวเราะได้ ถือว่า เป็นเรื่องมหัศจรรย์ของเราเลย)
การสร้างเสียงหัวเราะของเรา ให้พี่เค้า แม้จะเล็กน้อย สำหรับเรื่องนี้
ตั้งแต่พี่คนแรกถึงวินาทีสุดท้าย จนจำไม่ได้ว่า พี่คนไหนผูกข้อมือให้แล้วบ้าง
แต่เราเชื่อว่า ไม่ว่าด้ายกี่เส้น ครบรึเปล่าไม่สำคัญ
ด้ายทุกเส้น จะเป็นทั้งความรู้สึกห่วงใย ความรัก ความอ่อนโยน ความผูกพันระหว่าง พี่ และ น้อง(ที่ดูไม่รู้เลยว่า ใคร ม.6 ใคร ม.5)
ในการสนทนาอันสั้นระหว่างที่ผูกด้าย
ก็รู้สึกว่ารักค่ายนี้มากๆ
พอถึงวันสุดท้าย การแยกย้ายกันกลับบ้าน ก็ทำให้รู้สึกว่า เราจะต้องจากกันจริงๆแล้วล่ะ
แต่มีความเชื่อมั่นอะไรไม่รู้ ว่า ทุกคนจะไม่ลืมกัน (แม้บางคนอาจจะจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร)
ไม่มีใครลืมค่ายนี้ไปได้เลย ทุกคนจะจำมันไว้ในความทรงจำเล็กๆ

สุดท้าย เราขอบคุณทุกคน(รวมทั้งพี่ แล้วก็เพื่อนๆทุกคนเลยอะนะ) ที่เป็นจิ๊กซอชิ้นเล็กๆ
มาต่อๆกัน จนเป็นภาพที่น่าประทับใจที่สุด

ออย บ้าน ดร๊อป

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: i-LaLa on October 28, 2006, 11:19:42 PM

วันเวลาดี ๆ เหล่านั้น
เธอยังคงจำมันได้ไหม
วันที่เคยร่วมทุกข์และสุขจนล้นหัวใจ
วันที่เราได้ผ่านมาด้วยกัน

แต่ว่าเวลาที่ผ่านพ้นไป
อาจจะทำให้ใจของใครลืมสิ่งนั้น
อยากจะมีเพลง เพลงนึง
ถ่ายทอดเรื่องราวเป็นพัน ๆ ให้เธอรู้

ให้ทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้
ก็ขอให้รู้ ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่
เคยเป็นยังไงในตอนนี้ขอให้รู้
จะไม่มีเปลี่ยนไป

และทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้
ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนาน เท่าไหร่
เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป
ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน

วันที่เราไม่เคย ย่อท้อ วันที่เราต่างมีความฝัน
และทำทุก ๆ สิ่งด้วยหัวใจเดียวกัน
เธอยังคงจำมันได้ใช่ไหม

แต่ว่าเวลาที่ผ่านพ้นไป
อาจจะทำให้ใจของใครลืมสิ่งนี้
อยากจะมีเพลงเพลงนึงตอบเรื่องราวที่ดีดีเตือนให้รู้

ให้ทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้
ก็ขอให้รู้ ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่
เคยเป็นยังไงในตอนนี้ขอให้รู้
ว่าจะไม่มีเปลี่ยนไป

และทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้
ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนาน เท่าไหร่
เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป
ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน

ให้ทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้
ก็ขอให้รู้ ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่
เคยเป็นยังไงในตอนนี้ขอให้รู้
ว่าจะไม่มีเปลี่ยนไป

และทุก ๆ ครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้
ก็ขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนาน เท่าไหร่
เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป
ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน

เราจะมีกันและกัน เป็นหนึ่งในดวงใจตลอดไป
ก็เพราะหัวใจเราผูกกัน

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: MenizzHomePro on October 28, 2006, 11:25:24 PM

อิจฉาน้องๆจางง
ได้อยู่จนจบเลย
เฮ้อออออ เศร้า  T.T

:-\

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: it49070076 on October 28, 2006, 11:34:50 PM

คิดถึงน้องบลูจัง ไม่น่ารีบกลับไปก่อนเลย

พี่ดีใจนะที่เรามีความสุขและสนุกกับค่ายนี้

เก็บความทรงจำและความรู้สึกดีดีที่ได้จากค่ายนี้ไว้นะ

ไว้พบกันตอนมีทติ้งนะจ๊ะ ต้องมาเจอกันให้ได้ล่ะ

P.s. เห็นเงียบๆ อย่างนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะทำพี่ซึ้งได้ขนาดนี้ :D

คิ ด ถึ ง น้ อ ง ๆ ค่ า ย ไ อ ที # 2 ม า ก ม า ย

[พี่เตยบ้านดร็อป]

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: it48070039 on October 29, 2006, 11:28:10 AM

พี่ข้าวเม่า... พี่ริญเอง

อิอิ ดีใจน้าที่น้องๆ มีความสุข พี่บ้านรุรึยังว่าผลลัพธ์ของค่ายนี้
น้องๆมีรอยยิ้ม มีความสุข ได้ความประทับใจกลับไป เพราะอะไร
เพราะพวกเราทุกคน "ให้" การให้ ด้วยใจ เหมือนที่พวกเราทำไง

พี่ไหนฐานะที่เหนพัฒนาการของพวกเราทุกคน พี่ดีใจด้วยเจรงๆ
น้องปี1ทำได้ ทำให้น้องๆค่าย รู้สึกมีความสุข และประทับใจกับสิ่งที่พวกเราทำให้เค้า
กับงานแรก สุดๆอ่ะ

ยังไงก้ออย่าลืมพวกพี่เค้านะค่ะน้องๆ กว่าจะเปนวันนี้พวกพี่เค้า ผ่านอะไรมาเยอะ อิอิ
ใช้ไม๊จ๊า  "ดอกไม้แย้มกลีบบานแล้วในใจชั้น จงหอมชั่วนิรันดร์ มิโรงร่วงผ่านจากใจเราผอง
จงมอบความรักและความภัดดี มอบชีวีให้เทอคุ้มครอง ความหวังดีจงมาปกป้องทั้งตื่นและฝัน"

มีอะไรบอกเจ๊ได้น๊า ...

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: ParkerPond on October 29, 2006, 01:06:23 PM

ไม่ช้า ก้อเร๊ว เราก้อคงได้เจอกันอีกล่ะครับ
สิ่งสำคัญ คือมิตรภาพ มันจะยังคงอยู่
หวังว่าน้องบูลคงสนุกกะค่ายนี้ น่ะ  ;D

            โชคดีนะครับ


   - พี่ข้าวอร่อย -
    ~สันกลาง~

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: zianjokerzaa on October 30, 2006, 05:25:18 PM

ขอบคุณวันนี้ที่ทำให้ฉันได้คิดถึงวันเวลาดีๆ

เวลาที่เคยมีเรา

เคยร้อง  เคยเต้น  เคยกิงข้าวด้วยกานนนน

เวลาเหล่านี้

กันจะเก็บมันไว้ในลิ้นชักความทรงจำ

เวลาเหงา  เวลาท้อแท้

ฉันจะเปิดลิ้นชักขึ้นมาดู

เปิดสมุดกระจกขึ้นมาอ่าน

เพื่อให้มีกำลังใจเดินต่อไป

ไม่สัญญาว่าจะมายู่  IT #5  ได้ไหม

แต่สัญญา

ผมจะเข้า  IT  ไม่ว่าที่ไหน 

เพราะหวังแต่เพียงว่า

ปลายทางอาจจะเจอกับทุกๆคน

บนเส้นทาง  IT



ฟ้าหลังฝนย่อมสดใส

จริงมะ


Blue  บ้านดรอป

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: [T]ESOROT on October 30, 2006, 06:25:47 PM

ทำไมพี่จะไม่รับโทรศัพท์น้องล่ะคะ น้องโทรมา

เฮ้อ เสียดายเนอะ ไม่ได้อยู่จนจบค่าย แต่พี่รับรอง ความประทับใจอ่า ได้ครบแล้วแหละค่ะ
อย่าลืมนะ ดูแลตัวเองดีๆ ตั้งใจเรียน ทำสิ่งที่คิดว่าดี มีประโยชน์กับตัวเองและคนอื่นๆ
พี่รอรับน้องบลูและน้องค่ายทุกคนอยู่ที่นี่นะคะ

อย่าลืมกันน้า..

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: Omazkif3r_n on October 30, 2006, 09:28:12 PM

บลู บ้านดรอป
ถึงแม้เราจะไม่รู้จักกันเปนการส่วนตัว
แต่เราอยากบอกว่า
เทอเขียนได้ซึ้งกินใจเรามากๆเลย
จนเราน้ำตาคลอเบ้าอ่ะ
สุดยอดจิงๆ

P.S. พวกเราชาวไอทีแคมป์ อย่าลืมกานและกานน๊า :'(

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: nickbandrop on October 31, 2006, 11:22:15 AM

ยอมรับเรยว่าคุยก่ะ บลูน้อยมักมากอ่ะ...ได้คุยก๊ะบลูครั้งแรกตอนกินข้าวอ่ะ บลูนั่งตรงหน้าพอดี เรยได้คุยด้วย.....ตอนบลูไป-*-ยังม่ายรุเรย(แย่จริงเรยไอ้นิก)เรยม่ายทันได้เขียนสมุดกระจกให้เรย...

เสียดายจัง....งั้นเขียนในนี้แทนล่ะกาน

"คิดถึงน้า ตะเอง งุงิ^^ :D"

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: it49070105 on November 02, 2006, 03:57:23 PM

ได้อ่านความรู้สึกของน้องค่ายแล้ว

ขอพี่บ้านเขียนบ้างนะ


เริ่มแรกเลย

พี่เปน น้องค่ายไอทีแคมป์#1
พี่ก็รู้สึกประทับใจเหมือนที่น้องๆประทับใจกันนี่แหล่ะ เลยอยากเข้ามาเรียนที่นี่ อยากมาเปนไอทีรุ่น4
แต่ตอนนั้น พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรมากหรอก ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่า พี่ที่เค้ามาทำค่ายกัน ต้องเหนื่อยขนาดไหน
ต้องทำอะไรบ้าง รู้แค่ มาเต้นๆ กรี๊ดๆ เด๋วก็ได้รู้จักน้องๆ อืม. . .


กลางๆเทอม พี่ปั๊ก เรียกประชุมปี 1 บอกว่าจะทำค่าย
ตอนนั้นพี่รู้อย่างเดียวเลยว่า จะเปนสันฯ จะเปนพี่บ้าน อยากรู้ความรู้สึกของพี่ๆว่า เปนยังไง
ในที่สุด พี่ก็ได้เปนพี่บ้านสมใจ
แต่ อะไรๆ กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด

ปิดเทอม ได้หยุด 4 วัน ก่อนหน้านั้น ทุกเย็นต้องมาซ้อม จนมืด โดนแม่ด่าทุกวัน - -"

คนที่ลงชื่อไว้บ้างก็ไม่มาซ้อม บ้างก็ติดธุระ

พอได้หยุดครบสี่วัน  ก็ต้องเริ่มซ้อมทุกวันหล่ะ เรามีเวลาซ้อมอาทิตย์เดียวก็จะถึงค่าย

ตอนนั้นพี่เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าคนอื่นอยู่บ้านสบายๆ แล้วทำไมกุต้องมาทำด้วยวะ??
ทำไมกุต้องเหนื่อย?? กุได้อะไรเนี่ย?? ทำเพื่ออะไร??

สุดท้ายพี่ก็มาได้คำตอบให้กับตัวเองในวันค่าย

วันแรกที่น้องๆ กำลังทำพิธีเปิดกันอยู่  พี่บ้านทุกคน รวมทั้งพี่สันกลาง โดนเก็บตัวอยู่ในห้อง

พี่ตื่นเต้นมากอะ ไม่คิดเรยว่า ความรุ้สึกของการเปนน้องค่ายกะพี่ค่ายจะต่างกันขนาดนี้

มือไม้มันสั่นไปหมด ทั้งๆที่ก็ซ้อมจนแม่นแล้ว ไม่น่าจะมีอะไรพลาด

แต่พอวิ่งลงไปเห็นน้องๆนั่งอยู่ พลังที่มีก็ทุ่มลงไปจนหมด

จนแบ่งบ้าน กินข้าวกับน้อง สอนน้องร้องเพลงบ้าน ทำกิจกรรม ส่งน้องเรียน ฯลฯ

ได้รู้จัก ได้คุยกับน้องๆทุกคน พี่ก็มีคำตอบให้ตัวเอง

ทุกครั้งที่เห็นน้องเต้น เห็นน้องหัวเราะ บอกได้เลยว่า ที่เหนื่อยไปน่ะ มันคุ้มค่า คุ้มเกินคุ้มซะอีก

มีน้องมาถามว่า พี่ๆ ที่มาทำค่ายเนี่ยได้ตังค์ป่ะ ได้คะแนนป่ะ

พี่ก็บอกว่า ไม่ได้หรอก

น้องเค้าก็ถามอีกว่า แล้วพี่ทำทำไมอ่ะ

พี่บอกได้แค่ว่า เพราะพี่ชอบ สิ่งดีๆที่พี่เคยได้รับมาพี่ก็อยากส่งต่อให้คนอื่น

จนวันทีสอง เสียงพี่ไม่มีแล้ว น้องบ้านไทร์หลายๆคนคงจะเห็น เสียงพี่เเหบๆ ตะโกนไม่ได้

ไม่ต่างไปจาก พี่เดียร์ พี่แนน พี่โอ๋ พี่บ้านอีกหลายๆคน รวมทังพี่สันกลาง

แต่ทุกคนก็เต้นอย่เางต็มที่ เล่นอย่างเต็มที่ ชดเชยกับเสียงที่ไม่สามารถเปล่งออกมาได้

ถ้าถามว่าเหนื่อยมั้ย บอกได้เลยว่า เหนื่อย เหนื่อยแต่มีความสุข ถ้าต้องเต้นอีก พี่ก็เต้นได้ ถ้ามันทำให้น้องมีความสุข

  พี่พูดไม่ออก ที่ตอนบายศรี มีน้องมาร้องไห้บอกว่าไม่อยากกลับบ้าน
 
วินาทีนั้น พี่ให้คำตอบกับตัวเองได้แล้วว่า พี่ทำเพื่ออะไร

ไม่ใช่เเค่ทำเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพราะแค่ชอบ

แต่พี่อยากส่งต่อความสุขที่พี่เคยได้รับจากพี่สันกลาง ให้กับคนอื่นๆ

พี่ๆเค้าสอนพี่ว่า ความสุขน่ะ ถ้าเราให้ไปร้อย เราจะได้กลับมา สองร้อย

พี่ว่ามันไม่ใช่คำพูดที่เกินไปเลยจริงๆ

พี่ดีใจนะที่น้องๆบอกว่า จะไม่ลืมกัน ดีใจที่น้องมีความสุขกับค่ายนี้

 
อย่างที่พี่เคยบอกไปว่า แค่สามวันสองคืน มันอาจจะไม่มากพอที่จะทำให้เรารู้สึกรักกันมากๆได้

แต่มันก็เปนโอกาสนึงที่ทำให้เราได้มารู้จักกัน กับบางคนอาจจะเป็นโอกาสเดียวด้วยซ้ำที่จะทำให้เราได้มาเจอกันบนโลกใบนี้

ใช้โอกาสนี้ ทำความรู้จัก เก็บภาพความทรงจำดีๆที่เรามีร่วมกันไว้ แล้วพี่ก็จะเก็บภาพที่น้องๆยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ไปกับพี่ไว้ในความทรงจำเช่นกัน

ขอบคุณพี่สันทนาการรุ่น 1 2 และ 3 ที่คอยสอนและตักเตือน
ขอบคุณ ไอทีแคมป์ ที่ทำให้เราได้มาเจอกัน
ขอบคุณเพื่อนๆสันฯที่ทำให้ เกิด สันฯไอทีรุ่น 4
ขอบคุณน้องค่ายทุกคนที่ทำให้พี่รู้ว่า "ทำไปเพื่ออะไร" และขอบคุณที่ทำให้ความเหนื่อยของพี่คุ้มค่า 

ขอบคุณจริงๆ :)

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: i-LaLa on November 03, 2006, 10:40:04 PM

บอกตามตรงว่าตอนที่บลูไปอ่ะ "เค้าไม่รุ้เรย" ขอโทดจริงๆน้า...
ทำไมพี่บลูเขียนอะไรได้ซึ้งจัง
ขอบคุณพี่ๆทุกๆคนเลยนะคะ^o^
ยิ้มไว้ๆ

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: nickbandrop on November 04, 2006, 05:22:03 AM

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เปงคนพูด(แบบสร้างสรรค์)ไม่เก่งอ่ะ....... 8) ...แตคิดถึงน่ะ..อยากพบกันอีกครั้ง.....ค่ายนี้ให้อ่ะไรหลลายๆๆอย่างจริงๆๆๆ :P 8) :o ;D :D ;) :)

ปล.สู้ต่อไป....^^

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: zianjokerzaa on November 06, 2006, 12:32:08 PM

บอร์ดนี้จะร้างไหมว้า

เดือดเลยๆ

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: it49070016 on November 06, 2006, 11:40:37 PM

โอ้ววว...วว  ซึ้ง  อ่านแล้วน้ำตาจาไหลอีกรอบ ^^" คิดถึงทุกคนน้า ;D

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: sasanoe1 on November 16, 2006, 06:41:52 PM

 8) แล้วเราจะกลับมาเจอกันอีก แม้ว่ามันจะนาน แม้ว่าจะไม่ได้พร้อมหน้ากัน แต่ขอให้ได้พบกันอีกสักครั้งในมุมๆนึงของโลกนี้ ขอแค่เท่านั้นที่ฉันอยากจะทำได้ สักครั้งนึง

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: Aik@w@_IT on November 23, 2006, 09:34:40 PM

ไม่ว่าเวลาจะผ่านจะนานสักแค่ไหน  เทอยังคือหัวใจตลอดมา

เปนกำลังใจให้ฉันในวันที่อ่อนล้า   มีกันเสมอมา  ไม่ทิ้งกัน...........

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: sasanoe1 on November 25, 2006, 06:17:18 PM

พี่ทำให้ผมเข้าใจคำว่า ทุ่มเท อย่างแท้จริง ขอบคุณมากคับสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วเราจะไม่ลืมกัน แม้จะไม่ได้รุจักกันทุกคน รวมทั้งพี่ๆด้วย เวลามันผ่านไปแล้ว กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ เหลือแต่วันข้างหน้า ที่เราจะทำให้มันเกิดขึ้นได้.....อีกครั้ง

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: nickbandrop on December 01, 2006, 09:13:05 PM

คิดถึงอ่ะทุกคน^^ :D

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: Naruadee Nokmao on December 04, 2006, 10:51:10 AM

ทดสอบการตอบ กระทู้ Web board  :)

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: Azurada on December 25, 2006, 11:08:28 AM

หุหุ น้องกลับไปแล้วรู้สึกดีเราก็รู้สึกดีไปด้วยเน้อ หุหุ

Title: Re: อยากให้ทุกคนได้อ่าน บลู บ้านดรอป
Post by: JoKeR on April 20, 2007, 03:23:24 PM

คิดถึงกระทู้นี้จัง
ความรุ้สึกยังคงเหมือนเดิม
รอ....รอเวลาที่เรากลับมาเจอกัน
บลู บ้านดรอป